hatıra olarak nesne saklamak

bir başka gençlik alışkanlığı durum. en son sevgilimle beraber içtiğimiz nargilenin sipsisini saklıyordum sonra attım gitti zira ben sipsi kullanmam.
oyuncak ayı saklamama sebep olan sendromdur. her gece sarılarak yatarız beraber.
daimi olarak yaptığım eylemdir. asla atmam anısı olan birşeyi. yakında çöp ev olarak yakılacağım.
lise yıllarıma ait bilgisayarımda 3471 fotoğraf, 193 video ve yaşadığım özel günleri hatırlatması için içine bir sürü nesne koyduğum siyah kutum var.

t: benim gibileri, ışığın böcekleri yanına çektiği gibi kendi yanına çeken başlık.
çöp atmaya üşenenlerin bahanesi.

çöküşte olduğum bir dönemde yediğim gofretin yarısını, özlem dolu olduğum bir gün tost yapmak için kaşar aldığım marketin fişini saklıyorum. ayrıca çok mutlu olduğum bir gün çişimi yaptıktan sonra ellerimi yıkarken kullandığım sıvı sabun da çantamda durur hala.
manevi olarak anısı olduğundandır. ya güzel bir koku sinmiştir, ya da ona dokunmuştur, fark etmez.
çok saçma bir alışkanlık. yıllar önce gereksiz birisinin verdigi hediyeyi saklıyorum mesela. her gün aticam bunu desem de atamıyorum. anlamsız bı hediye veren kişi de anlamsız ama sonuçta hediye diye atamiyorum.
öyle bir alışkanlığa dönüşür ki sırf anısı var diye saçma sapan şeyleri saklamaya başlarsınız.
manyağın biri anı olarak bihter yöreoğlu'nun mezar taşını evinde saklıyordu başlığı görünce aklıma geldi.
bir türlü yapamadığım olaydır. her zaman kaybederim.
  • /
  • 2
İletisim | Kullanım Şartları | Sözlük Kuralları | Sosyal Projeler | Facebook | Twitter | İnstagram
İletişim: info@narsozluk.org
Reklam: reklam@narsozluk.org