insan insana muhtaç mıdır

ruhumu ve bedenimi, hiç alışık olmadığım yalnızlığa alıştırmaya çalışırken herhangi bir insana ihtiyacım olan her anda kafamı deli gibi kurcalayan, kurcaladıkça moralimi bozan, ruhumu daha da sıkan soru. neden bir insanın ilgisine ya da sevgisine bağlı olarak duygu durumum değişiyor olabilir mesela? neden hastayken birilerinin 'nasılsın' demesine ihtiyacım var? ya da neden ağlarken bir omuz arıyorum her seferinde? çoğunlukla bulamam, farkındayım ama böyle bir ihtiyacımın olması bile beni yoruyor. insan hiç tam anlamı kendi kendine yetemez mi?
muhtaçtır. her ne kadar zaman zaman yalnızlığı sevsek, yeri geldiğinde en büyük teselliyi kendimizde bulsakta; mutluluğumuzda birileriyle karşılıklı tebessüm etmeyi, üzüntümüzü birinin sarılmasıyla azaltmayı ve belki en çokta, yüreğimizde ki sevgiyi hak eden biriyle paylaşmayı isteriz.
uzun yıllar koskoca köyde, ormanda, dağda tek başına yaşayabilen insanlar olduğuna göre hayır, muhtaç değildir.

"olsa iyi olur ama olmasa da olur" durumu var ya, öyle bir şey herhalde.
"ben sana mecburum bilemezsin
adını mıh gibi aklımda tutuyorum."

cevabı "sometimes" olan soru.
oyun mu oynuyoruz lam burda, hayat yaşıyoruz.
hastalık ve benzeri durumlar dışında değildir.

insanın muhtaç olduğu diğer insanların ona hissettirdiği duygulardır. iyi bir yönetim, görüş ve kendini tanıma ile başarılanabilir. aksi halde hiç bir zaman özgür olamayız.
cevabı muhtaçtır olan soru. ama muhtaç oldukça muhatap olmak gerek diye düşünüyorum.
uygarca yaşam istemi varsa diğerlerine gereksinilir.
İletisim | Kullanım Şartları | Sözlük Kuralları | Sosyal Projeler | Facebook | Twitter | İnstagram
İletişim: info@narsozluk.org
Reklam: reklam@narsozluk.org